"Te duur" betekent zelden dat het tarief te hoog is. Het betekent bijna altijd dat je iets koopt waar dat tarief niet voor bedoeld is.
De verwisseling die de meeste ontevredenheid veroorzaakt
Een bureau is opgebouwd rond mensen die bedenken, kiezen en overtuigen. Dat is duur, en het is die prijs waard zolang er iets te bedenken valt. Zet je diezelfde ploeg aan het uitvoeren van werk waarvan de richting al vastligt, dan betaal je een denktarief voor handen.
Herken je dit, dan is de conclusie meestal niet "een goedkoper bureau zoeken" maar "dit werk hoort hier niet".
- Je herbriefingt niet meer, je geeft opdrachten door.
- De vergaderingen gaan over planning en niet over inhoud.
- Je zou het antwoord ook zelf kunnen geven, je hebt alleen geen tijd.
Alle drie wijzen ze naar dezelfde oplossing: dit werk naar een freelancer, een uitvoerende partner of naar binnen, en het bureau houden voor wat er wél te bedenken valt.
Waarom een dagtarief vergelijken niets oplost
Prijs bij bureaus zit niet in het tarief maar in de hoeveelheid werk die ze in een opdracht steken. IKAg meet dat met een eigen eenheid, PAR, waarbij één PAR ongeveer twee bureaudagen werk is: de scope wordt in eenheden werk uitgedrukt, met de fee ernaast. Uit die metingen komt een verschil tot acht keer tussen bureaus op één offerteregel, terwijl het verschil over de hele scope maar 1,1 keer is.
Met andere woorden: bureaus verschillen enorm in hoe ze het werk verdelen, en nauwelijks in wat ze in totaal vragen. Aan een dagtarief zie je dat nooit.
De toets die wel werkt
Vraag per offerteregel hoeveel werk erin zit en door wie het gedaan wordt. Twee offertes met hetzelfde totaal kunnen een senior strateeg met een junior uitvoerder bevatten, of omgekeerd. Dat verschil bepaalt je resultaat, en het staat nergens in een tarief.
Verder: is mijn bureau te duur, wat een normaal uurtarief is en hoe je voorkomt dat de kosten oplopen.