Het uurtarief is het getal waar in een selectie het langst over gepraat wordt en dat het minst voorspelt. Twee bureaus met exact hetzelfde tarief kunnen op dezelfde offerteregel een factor acht verschillen, gewoon omdat de ene er vier uur voor rekent en de andere tweeëndertig.
Waarom een tarief zo weinig zegt
Een tarief is een prijs per eenheid. De vraag die je eigenlijk stelt is wat het geheel kost, en dat is tarief maal hoeveelheid. Bureaus verschillen veel sterker in die hoeveelheid dan in dat tarief.
IKAg meet dat met een eigen eenheid, PAR, waarbij één PAR ongeveer twee bureaudagen werk is. De scope van een opdracht wordt in PAR uitgedrukt, met de fee ernaast. Uit die metingen komen twee getallen die samen het hele verhaal vertellen:
- Tot acht keer verschil tussen bureaus op één offerteregel.
- Slechts 1,1 keer verschil over de hele scope.
Bureaus komen dus in totaal op ongeveer hetzelfde uit, maar verdelen het werk totaal anders. Waar het ene bureau zijn uren in strategie stopt, stopt het andere ze in productie. Dat verschil bepaalt wat je krijgt, en aan een dagtarief zie je er niets van.
Het tweede probleem: een tarief is geen prijs
Bureaus rekenen met blended rates, met profielen, met minimumafnames en met schattingen die achteraf bijgesteld worden. Een laag tarief met ruime uren is duurder dan een hoog tarief met strakke uren, en dat weet je pas na de derde factuur.
Wat je in plaats daarvan vraagt
Vraag per offerteregel twee dingen: hoeveel werk zit erin, en welk profiel doet het. Dan zie je of je een senior strateeg met een junior uitvoerder krijgt of omgekeerd. Zet die twee kolommen naast elkaar voor drie bureaus, en de vergelijking is opeens eerlijk.
En vraag hoe er wordt omgegaan met meerwerk. Dat is waar de rekening in de praktijk oploopt, niet bij het tarief. Zie hoe je voorkomt dat de kosten oplopen en betaal ik per uur of per project.